[BR] Togo 005 : Come Back

posted on 02 Dec 2012 02:01 by moscownight in BR directory Fiction


เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของคอมมูนิตี้ Battle Royal School
 









มิยาโมโต้ ยาเอะ


เธอโค้งให้กับนายทหารผู้เดินทางมาแจ้งข่าวถึงหน้าประตูบ้าน
หลังจากได้รู้ว่าห้องเรียนของโทโงถูกส่งเข้าโครงการ Battle Royale
ผู้เป็นแม่เอ่ยคำขอบคุณ และรู้สึกยินดีที่ลูกชายได้เสียสละช่วยเหลือกิจการของรัฐบาล
ให้สำเร็จลุล่วงด้วยดีในปีนี้


แม้จะก้มหน้าอยู่ แต่เธอกลับ...
รู้สึกถึงรอยยิ้มเยาะของกลุ่มคนเหล่านั้นได้อย่างชัดเจน


สิ่งที่ทำได้คือ
ห้ามต่อต้าน
ห้ามต่อสู้
ต้องมีชีวิตอยู่...
โทโงจะต้องกลับมา
เธอย้ำเตือนกับตัวเองในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จนแทบเปล่งคำพูดคำอื่น ออกไปเป็นภาษาไม่ได้


เช้าวันนี้ลูกชายของเธอสะพายเป้ ถือถุงขนมที่จะเอาไปให้เพื่อน ๆ ไว้ในมือ
เดินมาหอมแก้มมะม้าที่เตียง
รอยยิ้มของเขาดูสดชื่นขึ้นเมื่อบอกเธอว่ากำลังจะไปทัศนศึกษา
น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำกว่าที่เธอจำได้
มีกลิ่นบางเบาของน้ำหอมผู้ชายลอยมาแตะจมูก
ตั้งแต่เมื่อไรกันนะที่เขาตัวโตขนาดนี้


ยาเอะนึกย้อนกลับไป


พอเริ่มเดินได้คล่อง โทโงในวัยเด็กก็แสดงความซุกซนออกมาให้เห็นทันที
วิ่งไปโน่นมานี่ บางทีก็หายไปกับเพื่อนรุ่นเดียวกันทั้งวัน
พอกลับมาเนื้อตัวก็มอมแมมเหมือนไปกลิ้งคลุกดินคลุกฝุ่นมา
นาน ๆ ครั้งก็จะมีคนแถวบ้านมาบ่นให้ฟังว่าลูกไปซนในบ้านคนอื่นเขายังไงบ้าง


แอบปีนรั้วเก็บลูกพลับในบ้านคนอื่น จนรั้วไม้ของเขาล้มลงมา
หรือเตะบอลไปโดนของในบ้านเขาเสียหาย
พาเพื่อนฝูงที่สนิทกัน ย่องผ่านเขตบ้านของเพื่อนบ้านก็ทำบ่อย ๆ
รวมทั้งเรื่องชกต่อยก็พอมีอยู่บ้าง


แต่พออยู่ต่อหน้ามะม้า กลับพูดว่า "ผมไม่ได้ทำ" ได้หน้าตาเฉย
เป็นเด็กขี้โกหก และมักจะเอ่ยคำโกหกกับมะม้าเท่านั้น
แต่ก็เพราะไม่อยากให้มะม้าเสียใจ
กับเรื่องป่วน ๆ ที่ตัวเองทำเท่านั้นเอง
พอรู้แบบนั้นแล้วยาเอะก็ดุลูกไม่ลง
ได้แต่สอนเขาจนกว่าเขาจะยอมเข้าใจเท่านั้น
ว่าการโกหกมันไม่ดี


แต่สิ่งที่ลูก ๆ ไม่รู้ว่าพ่อแม่ของตัวเองทำก็คือ
พ่อแม่เองก็มักจะโกหกลูก


โกหกว่าไม่หิว และยกของอร่อยที่เก็บไว้ให้ลูกทาน
โกหกว่าทุกอย่างโอเค ทั้งที่บัญชีค่าใช้จ่ายของครอบครัวติดตัวแดงมานานหลายเดือน
โกหกว่าสบายดี ทั้งที่ป่วยไข้
อย่างน้อยพวกเขาก็จะโกหกลูกว่า พวกเขาเป็นคนดี
เพราะว่าบางครั้งพวกเขาเป็นที่ยึดเหนี่ยวเพียงหนึ่งเดียวของลูก
พวกเขาจึงไม่ควรเป็นคนเลว


แม้อยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด โทโงก็อาจจะไม่ฆ่าใครเลย
เพราะไม่อยากให้มะม้าผู้แสนดีเหมือนนางฟ้า
ต้องเสียใจและผิดหวังในตัวเขา


แต่ในขณะเดียวกัน ในบ้านที่เคยสว่างไสว
วันนี้ดูเหมือนมีเมฆหมอกอึมครึมปกคลุมไปทั่ว


ยาเอะนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร
มองหน้าจอโทรทัศน์ด้วยสายตาเหม่อลอย
ในหัวเฝ้าคิดวนเวียน
ภาวนาให้ลูกชายของเธอจับอาวุธ


ถึงจะฆ่าทุกคนให้หมดก็ไม่เป็นไรหรอก...


คนอื่นจะมองยังไง จะวิจารณ์ยังไง
จะพูดอะไร...
ถึงจะต้องแตกสลายขนาดไหน
ก็ไม่เป็นไรหรอก


ยาเอะนั่งประสานมือ ศอกเท้ากับโต๊ะ
ในห้องที่มืดสลัวลงหลังดวงอาทิตย์หายลับขอบฟ้า
แสงจากจอโทรทัศน์ทำให้เธอแสบตา
แต่ไม่ใช่เพราะสาเหตุนั้นที่ทำให้น้ำตาไหลอาบแก้ม


คนเป็นพ่อแม่เฝ้าบอกว่า...
ลูกจงมีความเมตตา
อย่าทำร้ายใคร อย่าทำให้ใครเจ็บปวด
จงเป็นคนดี...จงเป็นเด็กดี...


แต่สุดท้าย มะม้าเองก็เป็นจอมโกหกเหมือนกัน


เพราะงั้นถึงจะเป็นคนไม่ดี
หรือว่าเป็นฆาตกร ก็ไม่เป็นไรหรอก


กลับมานะ...










-------------------------------------


ลังเลอยู่หลายวันว่าจะลงตอนนี้ดีมั้ยเพราะรู้สึกว่าเขียนได้ไม่ดีเท่าไร
แต่เกรงว่าโทโงอาจไม่ได้กลับไปหามะม้า เลยเขียนตอนนี้ไว้ก่อนดีกว่านะ



Comment

Comment:

Tweet

อ่อนไหวกับประเด็นครอบครัว
เขียนได้ดีมากจ้ะ ดีจริงๆ ไม่รู้จะเม้นอะไรเลย

#5 By kiyono on 2012-12-14 22:16

โอย เราชอบประเด็นการโกหกอะไรแบบนี้มากเลย
รู้สึกว่าโด๋ยเขียนออกมาทั้งด้านของลูกและของแม่ มันอบอุ่นดีน่ะ

ประทับใจคุณแม่ของโทโงมากเลย ตั้งแต่เธอโค้งให้ทหาร บอกว่ารู้สึกยินดี
แล้วก็ความรู้สึกที่อยากให้กลับมาขนาดจะฆ่าคนอื่นก็ได้ เราว่ามันดูเข้มแข็งสุดๆเลย
แบบถึงจะโหดไปหน่อย แต่มันคืออะไรก็ได้แล้ว ขอให้กลับมาก็พอ //ปลื้ม
ดูสมเป็นคุณแม่ชาวญี่ปุ่นตัวเล็กๆแต่แกร่งพอที่จะเลี้ยงโทโงคุงให้เป็นแบบนี้ได้เลยค่ะ

สงสัยว่าถ้าโทโงคุงรู้ความคิดคุณแม่ขึ้นมาจะลุกขึ้นมาเล่นตามเกมมั้ยนะ

#4 By k n o c t u a on 2012-12-03 11:21

โอ๊ยย แต่งดีอีกแล้ว
ฉันน่ะไม่อยากจะคิดเรื่องพวกนี้เลย เรื่องที่อยู่นอกเกาะ เรื่องของคนที่รออยู่ที่บ้านเพราะว่ามันเศร้าเกินไป พอเป็นเรื่องครอบครัวคุณแม่อ่านแล้วเศร้ามาก T_T 
พออ่านแล้วฉันก็ไม่อยากให้โทโงตายเลย ไม่อยากให้ตายเลย
แต่ว่าเลือดนายก็น้อยแล้วใช่ไหม ยังไงคนที่รอดก็คงไม่ใช่พวกเรา
ว่าแต่โทโงตอนเด็กๆเนี่ยซน จัง ตอนนี้ก็ยังเกเรสินะ บางทีน่ะ
ฉันชอบที่เธอทำให้โทโงเป็นเด็กจริงๆจัง มันดูเรียลมาก มีด้านต่างๆ
ฉันหวังให้ตอนต่อๆไปของเรื่องนี้ออกมาดีๆ ฉันเชื่อว่ามันจะดี ถึงมันจะจบยังไงก็ตาม
สู้ๆนะ

#3 By [ S h e c k ] on 2012-12-02 22:29

มะม้า.... ; - ;
เราเซนสิทีฟกับเรื่องครอบครัวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว นั่งอ่านอยู่หลายรอบเพราะไม่แน่ใจว่าควรจะต้องพิมพ์คอมเมนต์ยังไงดี
ยาเอะรักโทโงมากจริงๆ เลยเนอะ ความรักของคนเป็นแม่คงจะเป็นแบบนี้สินะ?
การที่มองลูกตัวเองผ่านรายการแบบนั้น ต้องใช้ความกล้าขนาดไหนกัน นึกไม่ออกเลย แค่คิดก็น้ำตาจะไหลแล้ว แง ; - ;
ถ้าเป็นไปได้ก็อยากเห็นโทโงกลับไปหามะม้าน้า...

#2 By nechu* on 2012-12-02 10:46

เขียนได้ดีมากครัฟ 55+ คุณแม่ของโทโงเค้าก็คงเป็นห่วงลูก อยากให้ลูกกลับ แม้จะภาวณาแบบนั้นก็คงไม่ผิดหรอก เข้าใจความรู้สึกของคุณเลย คิดแล้วก็เศร้านะครัฟ

#1 By Snow Wolf on 2012-12-02 08:49